Mostrando entradas con la etiqueta ANDAINAS POLO TAICHI. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ANDAINAS POLO TAICHI. Mostrar todas las entradas

martes, 24 de febrero de 2015

2015- I ANDAINA POLO TAICHI

SAN PEDRO DE ROCAS

Sitio hermoso el elegido para dar comienzo a las ANDAINAS POLO TAICHI  de este año.
Monte, rocas, silencio sólo interrumpido por los sonidos de la naturaleza y los cantos de alguna con ganas de liberar su ser con el sonido de su voz; sí, quizá tal ansia de liberación no sea del agrado de los acompañantes pero es lo que tiene tirarse a caminar por el monte.
Era un día especial no sólo por ser la primera Andaina del año; es que teníamos de cumple al Maestro Mariano. Y de regalito le fuimos radiando via "juassap" toda la ruta para que se sintiera integrante de este peculiar grupo. Su mérito tuvo el tema, porque con tanta humedad al móvil no sé cómo no le dio por morirse en el intento. Sé que había más gente pendiente, como Luisa, que esta vez no pudo venir. Espero que lo hayan disfrutado como lo hicimos nosotros.
Llegamos al monasterio al tiempo que un montón de autobuses llenos de mujeres, más mujeres y hombres de iglesia; eso sí, el nuncio, el obispo y todos los de la cúpula, hombres, y sólo hombres.
"Tropezamos" con el alcalde de Esgos que andaba de organizador de tal marea de gente y casi nos incluye este amable hombre en tal congregación; rápido lo sacamos de su error. También allí nos encontramos con una hermosa mujer que hacía muuuuchos años que no veía. Toda una sorpresa. Pena de andar todos con poco tiempo de charla.
Pues eso, catorce human@s, y dos perros nos pusimos a hacer esta ruta circular que tiene una energía especial. La niebla no nos dejó ver el paisaje en todo su esplendor y se dedicó a mantenernos bien mojados toda la ruta, pero quizá por eso la hicimos en el tiempo estipulado en las rutas de senderismo, cosa que no cumplimos nunca para llevar la contraria, que tampoco se trata de hacerlo todo como dicen los demás.
 Los colores del bosque absolutamente maravillosos en esta época del año, y aún ayudamos a iluminarlos más con los discretos plásticos elegidos para protegerse del constante orballo. La ruta en sí es fantástica en cualquier momento. Los perros ni puedo describir lo felices que estaban y lo empapadas que dejaron a algunas. Es que hay que mirar bien por donde se anda....jjj.
Yo destacaría su silencio. No se escucha el ruído de ninguna carretera ni la vida de los pueblos cercanos. Está como aislado en medio de la civilización.
La compañía estupenda, como siempre. Si hay algo que vamos dejando por ahí y nos lo llevamos a donde sea, es el buen rollo; entre los que nos conocemos de años y los que aparecen por primera vez en estas aventuras nuestras.
Y como no, un poquito de taichi al final para repartir la energía activada durante la caminata.
Comida, de bocata y fiambre para unos y de restaurante para otros. No tengo nada, absolutamente nada en contra del fiambre. Pero hay que plantearse seriamente que meter en unas rebanadas de pan varios paquetes de dicho producto es para rosmar. ¿Y quién tiene el privilegio concedido por gracia divina de rosmar ante tales circunstancias? La profe.
Siento profundamente que la toalla haya dejado de ser el utensilio estrella de las Andainas. Le ha salido un serio competidor y no sé yo cómo quedará la cosa.
Después, los "adolescentes" del grupo se fueron de "entroido" a Xinzo. Los Caballeros del Rey Mariano acompañaron a las damiselas peregrinas para que ningún truhán atacase su honra y los adolescentes de verdad supongo que vivirían el tema como mejor pudieron.
Filloas en Lestedo para reponer fuerzas y, como amablemente me informaron al día siguiente, todos llegaron a sus casas en perfectas condiciones.
Mucho taichi para tod@s.
La siguiente......

martes, 19 de agosto de 2014

V ANDAINA POLO TAICHI

El día posterior al Apóstol hicimos la V ANDAINA, que para ser realmente precisa tendría que decir que comenzó el día anterior y terminó al día siguiente.
Fueron tres días en que pudimos disfrutar de la presencia del M. Mariano, con lo que en realidad fue como uno de esos seminarios que parece que no existen porque no hacen ruído, pero que te amplian el alma al vivirlos. Y más cuando alguien te presta su casa para que no se pierda el continuo que genera. Ese alguien es mi querida Luisa; una mujer de las especiales de verdad que suman con todo lo que hacen y dicen.
La ANDAINA propiamente dicha consistió en el último tramo del CAMINO PORTUGUÉS, que será el que realicemos con el G. M. Liming Yue el próximo mes de mayo; aunque con alguna variante, que para eso hicimos esta ruta: para comprobar lo que nos gustaba y lo que no.
TAICHI, entendido como camino, lo hicimos durante toda la ruta y los otros dos días.
TAICHI como estímulo de la mente, tras la comida, en las pausas, en las charlas...
TAICHI como forma,  tuvo su momento especial en plena PLAZA DO OBRADOIRO; de las experiencias más vivas que se pueden tener, porque esa plaza es mágica. El WUDANG como protagonista, mezclándose con la gente, cada una a lo suyo, sin molestarnos ni resaltar; integrados, como debe ser todo en esta vida.
Todos estos TAICHI son los que después uno se lleva a su casa porque ayudan y nutren, para al final quedarte con tu esencia, que es lo que importa.
Esa plaza, ese día, tuvo otro momento mágico y emotivo: ver el nacimiento de MATREN TAICHI.
MATREM TAICHI está en un libro, que es sólo una pequeña parte de lo que es realmente. Es un libro para jugar porque jugar es una forma de crecer; y eso fue lo que hicimos con él en esa plaza: ahí comenzó el juego. 
Por la noche tuvimos una cena, en la que no podía faltar el discurso de mi querida Sonia, que siempre me ha acompañado en los momentos importantes de mi vida, esos que sabes cuando empiezan pero no cuando terminan porque hay que dejar que vayan madurando. Y nosotras con ellos.
Me estoy quedando mucho en lo externo de esos tres días; quizá algún día cuente la esencia, no sólo de esta experiencia, sino de otras muchas que me acompañan en esta etapa de mi vida, pero no es el momento, porque yo estoy en pleno juego y aún no sé como expresarlo. 
Sólo un enorme GRACIAS a tod@s.








domingo, 13 de julio de 2014

IV ANDAINA POLO TAICHI



Río Deza nesta ocasión. Comenzamos a ruta na fervenza do Toxa que non só é fermosa, é que ten unha MAXIA especial. Estar á súa beira recarga o QI de veras, non digo xa si te pos debaixo... a tanto non chegamos; o único valente foi un dos rapaces pero non se meteu baixo a forza da auga.
O primeiro tramo da ruta é complicado, pero como non é moi longo pronto nos puxemos na ponte que nos leva a outra beira do río e xa a partir de ahí é un paseo. Foi momento de revelacións importantes; saiu o tema de deus e algún viu claro que xa que deus é perfecto por eso naceu home. As mulleres do grupo non cuestionamos tamaña afirmación, simplemente saiu un comentario seguindo o fío do tema: posto que deus é home e creou o mundo, "así vai o mundo". YIN e YANG, os opostos complementarios.
Deste xeito, seguindo aos rapaces que marcaban o ritmo, foi que chegamos a unha hora ben prudente á fermosa área recreativa A Carixa, onde os preadolescentes e máis a masa masculina disfrutaron dun baño... ou supoñemos que disfrutaron porque fartáronse de dicir o fría que estaba a auga.
Comemos entre conversas, risas e comentarios varios, que é o bo deste GRUPO HETEROXÉNEO no que sempre tes o pracer de coñecer a alguén; e despóis do café decidimos saltarnos esa regra non escrita de deixar a tarde libre (que creo só cumprimos unha vez) e tiramos cara o Mosteiro de Carboeiro.
A subida ao mosteiro é xeitosa de nabo; claro que para min o peor non é subir, eu lle temo máis as baixadas en vertical que foi no que se converteu a volta.
O mosteiro estivo moitos anos en ruínas e agora está reconstruído, quizá non de forma que agrade a todos, pero polo menos está en pé. Disfrutaron dunha visita ao interior os que quixeron e o resto agardamos fora charlando.
Voltamos polo mesmo camiño para a área recreativa, e así pasamos xuntos unhas horiñas disfrutando da compañía e da bestial natureza que temos en Galicia.
O TAICHI desta ruta foi fluir entre nós e co entorno... non é pouca cousa esa. 
Toallas había dabondo, é o que ten ir con idea de baño.

lunes, 16 de junio de 2014

III ANDAINA POLO TAICHI

Sigüeiro, no concello de Oroso, acolleunos desta vez para facer a III Andaina. Ruta do Tambre.
Comenzamos á hora prevista, cousa que teño que resaltar, porque non sempre pasa esto. Un pouco de taichi de quecemento e a camiñar.
O primeiro tramo nesta época resulta un pouco selvático, cousa que a os nenos hai que recoñecer que lles gusta porque as herbas eran máis altas ca eles; aos adultos non tanto porque se fai complicado poñer o pé e ademáis as gramíneas están en pleno auxe e iso para os alérxicos é un pouco molesto.
O río Tambre foi o noso compañeiro, e non podo dicir que esté precisamente en bo estado; en xeral os ríos do País dos Mil Ríos están bastante maltratados: cando non é unha antiga mina é o lixo das casas, ou unha minicentral, ou a pouca delicadeza dos que pasan por eles... o caso é que resulta moi triste ver como o sangue, a riqueza da nosa terra ( que só con sair un pouco por eses mundos xa nos damos conta do moito e bo que temos), pois digo que é triste ver como a esa riqueza non lle temos respeto; xa non digo que a amemos con pasión, só pido RESPETO; que si a todos nos gusta que nos deixen a casa en bo estado cando alguén nos visita, o mesmo pasa con esa gran casa que é a terra que nos rodea. Os ríos ademáis son fundamentais, a auga é a base da vida... non sei que clase de discurso habería que facer para que calase na conciencia de todos; de TODOS, que non é cousa só de políticos, por certo votados polo pobo, é cousa de todos os que habitamos esta estupenda terra.
A ruta é sinxela, toda en llano. Pasamos por duas áreas recreativas, voltamos polo mesmo camiño e fixemos wudang e un pouco de meditación ao lado dunha cantareira fervenza. Ese momento foi noso, do FANTÁSTICO GRUPO de TAICHI que se deixa guiar porque saben que quero con moita ansia que aprendan a sentirse ben en todos os momentos das súas vidas.
Facer a ruta de ida e volta polo mesmo sendeiro resulta interesante realmente, pois eu pensaba que sería monótono facer duas veces o mesmo camiño, pero como cambia a perspectiva en realidade tes a sensación de facer un camiño máis completo; digamos que ves de frente o que ao ir che quedou ás costas. É unha bonita sensación. Yin e yang.
Rematamos á hora prevista tamén (estamos que nos salimos de ben organizados), e así cumplimos o de deixar a tarde libre para uso e disfrute de cada un.
E bueno, a toalla segue a ser o elemento máis imprescindible xunto coa botella de auga.

sábado, 31 de mayo de 2014

II ANDAINA POLO TAICHI

E no día do señor a 31 de maio do 2014, sábado para máis indicacións, fomos ao Concello de Ames.
Comenzamos cuns pequenos exercicios de quecemento, o TAICHI non pode faltar, e nos puxemos a camiñar pola ruta de Riamonte, ao lado dun fermoso e non contaminado regato cheo de muiños... uns 11, pero non o podo precisar porque o contador oficial acabou cansando de contar.
A ruta ten falta de señalización máis clara, e de señalización en xeral, pero vamos, como era cousa de subir e baixar o monte San Marcos, perder non nos perdemos.
As vistas dende o alto do monte son fermosas de verdade, con esa sensación de "mira a onde chegamos e que pequeno é todo visto dende aquí". O airiño era frío, pero non nos podemos queixar do día que foi ben bonito tendo en conta o que leva chovido estes días atrás.
Estamos collendo a tendencia de ir a modo de veras; acaban facendo máis TAICHI do que pensan e iso sen decirlles nada, que me son máis RIQUIÑ@S; estresar non estresamos, porque o que iba ser unha ruta corta, ao final acabou sendo de toda a mañá e parte da tarde. É o mellor para compensar as prisas da semana.
Comemos en Tapia COMPARTINDO o que había, como debe ser; démoslle vida ao carrito dos perritos calientes e puxémonos a xogar... ao pano para ser exactos... sí ao xogo da nosa infancia; canto fará que non xogan?...  pois nesta ruta xogaron.
Rematamos con máis TAICHI, para despois sentarnos ao lado do río e DISFRUTAR coa compañía. Sen presas.
E por suposto levamos as toallas.

martes, 20 de mayo de 2014

I ANDAINA POLO TAICHI

Pois alá nos fomos, ao Concello de Touro que é onde fixemos nacer esta ANDAINA.
Concretamente facento a ruta de Santaia a Ponte Basebe. Con moita calma, que non era cousa de andar con prisas, eso xa o facemos todos os días; tratábase de disfrutar de toda a paisaxe e dos sons que os ríos e o monte nos deron. Para nós sós, por certo.
Quedounos o corpo divino; eso sí, primeiro sesión de TAICHI para acondicionalo e preparalo para o camiño. Camiñar disfrutando. Comer. E rematar con máis TAICHI para mimar o corpo outra vez.
Desta xente, que decir, SUPERLATIVOS, de boa raza que son. O que eu chamo "almas limpas": persoas que suman xa só coa personalidade que teñen; si por enriba se poñen a facer cousas... se salen.
Eso sí, hai que levar toalla.