lunes, 16 de junio de 2014

III ANDAINA POLO TAICHI

Sigüeiro, no concello de Oroso, acolleunos desta vez para facer a III Andaina. Ruta do Tambre.
Comenzamos á hora prevista, cousa que teño que resaltar, porque non sempre pasa esto. Un pouco de taichi de quecemento e a camiñar.
O primeiro tramo nesta época resulta un pouco selvático, cousa que a os nenos hai que recoñecer que lles gusta porque as herbas eran máis altas ca eles; aos adultos non tanto porque se fai complicado poñer o pé e ademáis as gramíneas están en pleno auxe e iso para os alérxicos é un pouco molesto.
O río Tambre foi o noso compañeiro, e non podo dicir que esté precisamente en bo estado; en xeral os ríos do País dos Mil Ríos están bastante maltratados: cando non é unha antiga mina é o lixo das casas, ou unha minicentral, ou a pouca delicadeza dos que pasan por eles... o caso é que resulta moi triste ver como o sangue, a riqueza da nosa terra ( que só con sair un pouco por eses mundos xa nos damos conta do moito e bo que temos), pois digo que é triste ver como a esa riqueza non lle temos respeto; xa non digo que a amemos con pasión, só pido RESPETO; que si a todos nos gusta que nos deixen a casa en bo estado cando alguén nos visita, o mesmo pasa con esa gran casa que é a terra que nos rodea. Os ríos ademáis son fundamentais, a auga é a base da vida... non sei que clase de discurso habería que facer para que calase na conciencia de todos; de TODOS, que non é cousa só de políticos, por certo votados polo pobo, é cousa de todos os que habitamos esta estupenda terra.
A ruta é sinxela, toda en llano. Pasamos por duas áreas recreativas, voltamos polo mesmo camiño e fixemos wudang e un pouco de meditación ao lado dunha cantareira fervenza. Ese momento foi noso, do FANTÁSTICO GRUPO de TAICHI que se deixa guiar porque saben que quero con moita ansia que aprendan a sentirse ben en todos os momentos das súas vidas.
Facer a ruta de ida e volta polo mesmo sendeiro resulta interesante realmente, pois eu pensaba que sería monótono facer duas veces o mesmo camiño, pero como cambia a perspectiva en realidade tes a sensación de facer un camiño máis completo; digamos que ves de frente o que ao ir che quedou ás costas. É unha bonita sensación. Yin e yang.
Rematamos á hora prevista tamén (estamos que nos salimos de ben organizados), e así cumplimos o de deixar a tarde libre para uso e disfrute de cada un.
E bueno, a toalla segue a ser o elemento máis imprescindible xunto coa botella de auga.

lunes, 9 de junio de 2014

 G.M. LIMING YUE EN MADRID

    Con el G.M. me sucede algo que no me es desconocido porque es como ya vivido. La vida a veces pone en tu camino personas que, podría decirse metafóricamente, son para "saborear"; son Luz.
Es de esas personas que trasmiten sin necesidad de hablar mucho y eso hace que mi respeto hacia ellas sea muy grande.
    Mi "Matrem Taichi" ha coincidido en el tiempo con el ser admitida como alumna del G.M. Liming Yue; un G.M. que es como el "Pater" de todos nosotros. Esta idea de Padre me ha quedado clara durante el Seminario organizado por el M. Mariano Uceda el fin de semana del 8 de junio de este año 2014 en Madrid. Y mientras explicaba lo de Padre yo pensaba en mi "Mater".
    Sólo puedo lanzar un "muchas gracias" que el cosmos hará llegar a quien corresponda.





sábado, 31 de mayo de 2014

II ANDAINA POLO TAICHI

E no día do señor a 31 de maio do 2014, sábado para máis indicacións, fomos ao Concello de Ames.
Comenzamos cuns pequenos exercicios de quecemento, o TAICHI non pode faltar, e nos puxemos a camiñar pola ruta de Riamonte, ao lado dun fermoso e non contaminado regato cheo de muiños... uns 11, pero non o podo precisar porque o contador oficial acabou cansando de contar.
A ruta ten falta de señalización máis clara, e de señalización en xeral, pero vamos, como era cousa de subir e baixar o monte San Marcos, perder non nos perdemos.
As vistas dende o alto do monte son fermosas de verdade, con esa sensación de "mira a onde chegamos e que pequeno é todo visto dende aquí". O airiño era frío, pero non nos podemos queixar do día que foi ben bonito tendo en conta o que leva chovido estes días atrás.
Estamos collendo a tendencia de ir a modo de veras; acaban facendo máis TAICHI do que pensan e iso sen decirlles nada, que me son máis RIQUIÑ@S; estresar non estresamos, porque o que iba ser unha ruta corta, ao final acabou sendo de toda a mañá e parte da tarde. É o mellor para compensar as prisas da semana.
Comemos en Tapia COMPARTINDO o que había, como debe ser; démoslle vida ao carrito dos perritos calientes e puxémonos a xogar... ao pano para ser exactos... sí ao xogo da nosa infancia; canto fará que non xogan?...  pois nesta ruta xogaron.
Rematamos con máis TAICHI, para despois sentarnos ao lado do río e DISFRUTAR coa compañía. Sen presas.
E por suposto levamos as toallas.

martes, 20 de mayo de 2014

I ANDAINA POLO TAICHI

Pois alá nos fomos, ao Concello de Touro que é onde fixemos nacer esta ANDAINA.
Concretamente facento a ruta de Santaia a Ponte Basebe. Con moita calma, que non era cousa de andar con prisas, eso xa o facemos todos os días; tratábase de disfrutar de toda a paisaxe e dos sons que os ríos e o monte nos deron. Para nós sós, por certo.
Quedounos o corpo divino; eso sí, primeiro sesión de TAICHI para acondicionalo e preparalo para o camiño. Camiñar disfrutando. Comer. E rematar con máis TAICHI para mimar o corpo outra vez.
Desta xente, que decir, SUPERLATIVOS, de boa raza que son. O que eu chamo "almas limpas": persoas que suman xa só coa personalidade que teñen; si por enriba se poñen a facer cousas... se salen.
Eso sí, hai que levar toalla.




lunes, 24 de marzo de 2014

Lo que te encuentras en un borrador y que en su día no publicaste.

¿La era de la mediocridad?
A raíz de mi práctica en el Tai Chi le ando dando vueltas a algo que se palpa en toda la sociedad. Ahora todo se hace deprisa, nadie invierte tiempo ni esfuerzo en alcanzar una meta; dinero sí. Cuando nos cobran mucho por algo lo consideramos de mejor categoría, entendemos que detrás hay un esfuerzo que hay que recompensar.
Quizá la gente sí estuviese dispuesta a invertir en tiempo y esfuerzo si los encargados de enseñar la disciplina que sea no se empeñasen constantemente en recordarte cada momento, que hagas lo que hagas no llegarás nunca (sin precisar a dónde), pues ya parten de la base de que nunca te esfuerzas lo suficiente y que la "santidad" sólo está reservada a unos pocos escogidos (todo es siempre muy complicado). Que además tienes que aprender el conjunto global de algo que hace siglos está en nuestro mundo (con razón nos crece el cerebro) y que si tu intención no es la misma que aquel que lo engendró en su momento, en una época diferente a la tuya, y siendo él (generalmente) de sexo distinto al tuyo, no llegarás nunca. De palabra sí dicen que se adaptan a los tiempos, pero los hechos son otros: miran constantemente cómo era y en qué se ha convertido ahora, que por supuesto siempre es peor. Quizá por eso la gente ya no se esfuerza, ¿para qué?. Has hecho la carrera, el master, los idiomas, las nuevas tecnologías... nunca llega y total no has alcanzado grandes cosas. Si no tienes escrúpulos, sí.
Otros que no han pretendido ser tan ilustrados, que simplemente se plantearon cómo sobrevivir en este mundo, han llegado más lejos en su pequeño mundo porque han alcanzado su propia santidad.
Por eso todo se ha empezado a valorar en dinero, así justificamos un esfuerzo; pero no tiene por qué coincidir con la realidad.
Esos mismos que tanto buscan el tiempo y el esfuerzo en conseguir una meta, luego no valoran al que pone empeño en ello si no le resulta rentable (hay que vivir, te dicen) y para justificarse ya tienen claro que total tú no vas a llegar (??) porque es muy complicado. Pero si llegas a tener el dinero las complicaciones desaparecen, pues ves como aquel que no esforzándose ni la mitad que tú, sí puede (ha pagado).
Las cosas tienen tendencia a descafeinarse porque de no ser así sería imposible llegar a nada; pero además esa supuesta pérdida de base es relativa porque cada época impone cosas nuevas que siempre que aparecen se condenan por sistema (salvo que den dinero) pero que con el tiempo muchas acaban siendo género de culto de futuras generaciones.
Esos sabios de mi época que conocen la verdad absoluta y hablan de mediocridad en todo lo que hacen los demás

La importancia del no apego

Quería hoy colgar aquí la forma de 73 de Yang Li, pero el video que me gusta, el de ella ejecutándola, no es posible ponerlo.
Se me ha ido entonces la cabeza a otra cosa que lleva el finde dándome vueltas. Porque aunque hay cosas de tu pasado que parecen eternas en tu alma, eso no significa que exista un futuro o un presente que sostenga tal eternidad.
Allí me han bautizado, he hecho la comunión... la confirmación no, me pilló lejos; pero me he ido a casar, a bautizar a mis niños.... allí están enterrados mis antepasados.... no todos, de algunos hasta tenemos dudas de que reposen en suelo sagrado. He vivido una infancia donde la sensación de pueblo era auténtica, porque todos, o la mayoría, participaban de las cosas. El caso que todo eso que forma parte de mi historia y que se recuerda con cariño, parece un poco nublado porque el presente me lleva a apartarme del sitio; hay quien se empeña en afear, en ensuciar las cosas, en hacer que los demás se sientan incómodos...
En otra época de mi vida me hubiese indignado, y me hubiese dolido. Hoy no. El pasado no me lo quita nadie; el presente lo gestiono yo, con lo cual, mi apego al pasado no es más que un recordar mi parcela de historia sin esperar para nada que otros la respeten.... para eso ya estoy yo. Otros sitios habrá, otras situaciones vendrán... por eso no es bueno quedarse pegado a nada que se pueda tocar, pues es tan efímero como nuestra carne.... tendremos alma por alguna razón, digo yo....
Del futuro, ¿qué decir?, supongo que será el resultado de lo ya pasado y de lo que haya en el presente... lo que sea...